Haagse Onzichtbare Verhalen

Vijftig jaar ertussen, dezelfde frustratie. In de jaren tachtig richtte Errol een ontmoetingscentrum op — en kreeg te horen dat hij “zich niet als een Javaan gedroeg” omdat hij te hard duwde.

Renell, veertig jaar later: “Het is genoeg geweest, het wordt tijd dat wij op de voorgrond gaan.”

Zij is het antwoord op een klacht die hij toen formuleerde. En ze weten dat van elkaar niet — nog niet.

Allebei opgegroeid buiten de Haagse gemeenschap. Allebei met een moeder die op assimilatie stuurde. Allebei op zoek.

Maar Sharona zocht op haar zestiende in haar eentje, en vond niemand. Shinta kwam met een stamboom van vierhonderd jaar — en kan uitleggen waarom Sharona die van haar niet heeft.

Twee vaders van rond de veertig. Allebei bezig om de emotionele stilte te doorbreken bij hun eigen kinderen. Allebei met de erkenning: ik heb het zelf niet meegekregen.

De boodschappentas en de autoritten, naast elkaar, jaren later.